روستای تاریخی لیقوان که درزبان محلّی «لوان» یا «لیوان» (به معنای آب های گرم که از دامنه سهند و از آثار آتشفشانی جاری می شود) می گویند، به استناد شواهد تاریخی، سکونت در لیقوان قدمتی دیرینه دارد و این روستا از مجموعه دره های سهند که همیشه آب های گرم آن جاری بوده شکل گرفته است. دره سبز لیقوان آب و هوای کوهستانی و خنک و چشمه های آب گرم معروفی دارد.
از لحاظ پوشش گیاهی شرایط بی نظیری را دارد و گیاهان دارویی خاصی از جمله پونه، بابونه، قارچ و … در این روستا سبب شده دارای اهمیت بالایی باشد. مردم محلی این روستا به دلیل چرای گوسفندان خود که از این گیاهان دارویی استفاده می کنند از شیر آن ها اقدام به تهیه پنیر سفید و خوشمزه ای می کنند که به صراحت می توان گفت در خاورمیانه بی نظیر است و شهرت پنیر لیقوان به دلیل همین خاصیت جهانی است.
عکس: شایان ناطقی

عکس: مهرداد صدق روحی

روستای «لیقوان» به عنوان یک برند در زمینه تولید پنیر معروف بوده و از این روستا بهعنوان پایتخت پنیر ایران یاد میشود که کیفیت پنیر تولیدی آن شهره عام و خاص است.
لیقوان یکی از روستاهای اقتصادی و هدف گردشگری آذربایجانشرقی است که بهدلیل تولید پنیر درجه یک در این روستا شهرت بسیار زیادی پیدا کرده و هزاران نفر بهصورت مستقیم و غیرمستقیم در تولید پنیر لیقوان اشتغال دارند.
روستای لیقوان به پایتخت پنیر ایران معروف است که پنیر تولیدی در این روستا طعمی ترد و شور دارد و دارای سوراخهایی است و از شیر تازه گوسفند تهیه میشود.
این پنیر شبهنرم بین سه ماه تا یکسال در آبنمک نگه داشته میشود تا برسد و معمولاً در صبحانه همراه نان خورده میشود. پنیر لیقوان مشهورترین پنیر سنتی ایرانی است و در تولید آن از مواد شیمیایی و غیرارگانیک استفاده نمیشود و بههمین دلیل سالم و لذیذ بوده و طرفداران زیادی دارد.
عکس: جلال سامع سردرودی


✳️غارهای دست ساز (کوهول)، مخصوص نگهداری پنیر خوشمزه لیقوان در روستای زیبای لیقوان
عکس: آیلار تبریزی

عمارت سنگی لیقوان که با نامهای داش عمارت و خانه حاج احتشام الدوله نیز شناخته میشود، از مهمترین جاذبههای تاریخی روستای لیقوان بهشمار میرود. این عمارت متعلق به احتشام الدوله، ارباب روستای لیقوان بوده است و قدمت آن به دوران قاجار و پهلوی میرسد.
ساختمان با نما و ستونهای سنگی، بر بلندی مشرف به رود لیقوان واقع شده است. طی سالهای اخیر، این بنای سنگی توسط معاونت میراث فرهنگی استان مورد بازسازی و مرمت قرار گرفت و در تاریخ ۲ آبان ۱۳۸۲، با شماره ثبت ۱۰۴۷۹ بهعنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسید.
عکاس:؟؟

عکس: حسین زارع

عکس: مهرداد صدق روحی

عکاس: ؟؟
عکاس: ؟؟

