تپه مصلی در انتهای خیابان امام آذرشهر در ساحل شمالی رودخانه دهخوارقان واقع است که مردم محل آن را (یوواداغی) یا ( دوواداغی) و (مصلی داغی) می نامند.
بالای تپه پوشیده از الواح و سنگ نبشته های قبور است و در میان آن نه تنها کتیبه ها، بلکه سنگ نبشته ها و قطعه سنگ های منقش فراوانی نیز به چشم می خورد که اغلب متعلق به سده های 7 و 8 هجری قمری است.
در وسط این گورستان، مصلی یا نمازگاه بزرگی به طول و عرض متجاوز از یکصد متر تعبیه شده است که سطح آن حدود یک متر از کف گورستان بلندتر است، محراب آن از سنگ و آجر بنا گردیده است، سنگها مربوط به قبور دوران های پیشین است، فقط طاق سنگی منقوش وسط محراب سنگ قبر مرمرین به طول عمودی به دیوار نصب شده که در روی آن چند بیت فارسی و دو آیه قرآن مجید و چند عبارت عربی به خط ثلت دل انگیز بطور برجسته کنده شده و چند ترنج و اسلیمی خوش طرح بر زیبایی آن افزوده است. ظاهراً حجاری سنگ در سده های 8 و 9 هجری قمری صورت گرفته است.
عکس: صادق نواده جعفری

بدون ديدگاهرسوبات آهکی(قندیل های آهکی) منطقه ژئوتوریسمی قیزل داغ آذرشهر
در جنوب روستای قاضی جهان تپه های قرمز رنگی است با نام قیزیل داغی که آبهای گازدار پس از خروج از زمین به رسوبات آهکی تبدیل شده به تدریج سفت و سخت میشود و تبدیل به نوعی از ترکیبات آهکی می گردد و از سوراخ های کوه، گاز های آهکی با صدای مخصوصی خارج می شود که مردم در فصل تابستان جهت استفاده از خاصیت شفابخش این آب معدنی به شورسو می روند و در حوضچههای کوچک آن آب تنی میکنند و از لجن های رسوبی این چشمه که خواص طبی دارند، به دست و پای خود می مالند.
عکس: علی اصغر رحیم زاده
