عشایر؛ زندگی و فرهنگ بومی

زنان عشایر ارسباران در حال تولوق چالماق (آیین مَشک زنی و کره گیری)   کره گیری سنتی ( نهره  چالخاماخ nehra  ĉâlxâmâx)
در قدیم الایام به روش سنتی و با خمره ، مشک و . . . به این مهارت  می پرداختند که به تدریج به صورت شغلی درآمدزا وارد چرخه بازار شد و یکی از منابع درآمد خانواده های روستایی شهرستان سراب محسوب شد.
با گذشت زمان و پیشرفت تکنولوژی ، خمره ها و مشکها جای خود را به دستگاهای کره گیری که وارد این صنعت سنتی شده بودند، دادند.   اما با این وجود،  خانواده های از دیار اصیل ارسباران هستند که به روش سنتی کره گیری میکنند و  همین موضوع باعث میشود فرق حاصل بین کره های سنتی و کره های دستگاهی را چه در طعم، چه در کیفیت و چه در رنگ و ماندگاری این محصول، تشخیص داد.
عکس: سعید قاسمی

یوخا،‌ نانی است که دیرزمانی سفره ها را جان داده و نمادی است از میراث غنی حیات در قره داغ که امروزه در هزاره سوم با وجود ماشینی شدن اکثر فعالیت ها، هنوز زنان عشایری با صبر و حوصله و با دست های پر مهرشان این نان را برای خانواده‌های خود تهیه می‌کنند.‌‌
 فنون سنتی پخت نان محلی یوخا به شماره 1787 در تاریخ 1397/12/1در فهرست ملی میراث ناملموس کشور ثبت شده است.‌‌

‌‌⬅️ ‌‌همه اعضای یک خانوار عشایری هر روز از طلوع آفتاب تا غروب آن از پیر و جوان، زن و‌ مرد در آن به امور تولیدی مشغول هستند.
جامعه عشایر یک قشر مولدی است که با کمترین امکانات زندگی و با کمترین خدمات دولتی، بیشترین منافع را برای کشور دارد.
این قشر بیشترین مایحتاج، از نظر غذایی را خودشان تولید و مصرف می کنند، در واقع هر خانه عشایری یک کارگاه تولیدی محسوب می شود و اقتصاد مقاومتی به معنای واقعی آن در زندگی عشایر دیده می شود.‌‌‌‌
عکس: مهدی ایمانی

عکس: محمد رضا بهمرام

عکس: علی نوجوان

نمایی زیبا از زندگی عشایر ارسباران
عکس: فرهاد زرگریان

عکس: فرهاد زرگریان

زندگی عشایر ارسباران
جلوه ای زیبا از تلاش زنان عشایر
عکس:   محمدرضا بهمرام

عکس: مهدی ایمانی

جریان زیبای زندگی زنان پرتلاش عشایر ارسباران
عکس: مهدی ایمانی

آلاچیق یکی از مشخصات و نشانه های عشایر آذربایجان و مناطق ترک نشین است که چادر نیمکره ای شکل است و مجموعه‌ای از آن را (اوبا) می‌نامند.
آلاچیق از دو قسمت مهم تشکیل یافته است، یکی حلقه سقف آلاچیق که از چوب ساخته شده و دیگری تعدادی تیر انحنا دار و خمیده که به هنگام برپایی به شکل گنبد نمودار می شود.
ساختار آلاچیق که به مانند نمای گنبد است آماده می شود تا نمد روی سطح گنبد کشیده شود. قبل از آن گرداگرد پایه ی آلاچیق را با دو قطعه حصیر از جنس نی می پوشانند. بزرگترین آلاچیق ۲۸ تیر و کوچکترین آن ۲۴ تیر دارد.
عکس: مهدی ایمانی

میراث فرهنگی ناملموس یا همان فرهنگ، آداب و رسوم از دستاوردهای معنوی هر قوم و تمدن محسوب می شود که به نوعی ریشه در هویت و دیدگاه آن دارد؛ از این رو ثبت ملی، ماندگاری و حفظ آنها در ارتباطی مستقیم با روح و هویت مردم هر منطقه در کشور دارد.

زندگی جریان دارد
قابی زیبا از علم آموزی دختران عشایری در شرایط کرونایی
عکس: مهدی ایمانی

✳️سفره ساده ای که رنگ و بوی بهشت می‌دهد
نمایی زیبا از زندگی عشایر ارسباران و سفره بی آلایش
عکس: سعید قاسمی

نمایی زیبا از زندگی عشایر ارسباران و تهیه آش دوغ
عکس: محمد رضا بهمرام

نمایی زیبا از زندگی عشایر ارسباران و پخت نان محلی یوخا
Nomad woman is baking a local bread called " yukha" in arasbaran
عکس: محمد رضا بهمرام

آلاچیق عشایر آذربایجان

آلاچیق یکی از مشخصات و نشانه های عشایر آذربایجان و مناطق ترک نشین است که چادر نیمکره ای شکل است و مجموعه‌ای از آن را (اوبا) می‌نامند.
آلاچیق از دو قسمت مهم تشکیل یافته است، یکی حلقه سقف آلاچیق که از چوب ساخته شده و دیگری تعدادی تیر انحنا دار و خمیده که به هنگام برپایی به شکل گنبد نمودار می شود.
ساختار آلاچیق که به مانند نمای گنبد است آماده می شود تا نمد روی سطح گنبد کشیده شود. قبل از آن گرداگرد پایه ی آلاچیق را با دو قطعه حصیر از جنس نی می پوشانند. بزرگترین آلاچیق ۲۸ تیر و کوچکترین آن ۲۴ تیر دارد.
عکس: مهدی ایمانی

نمایی از  زندگی زیبای بومی عشایری منطقه تورپاخلو  در دامنه کوه سهند مراغه
عکس: هاتف مفیدی

دنیای هزار رنگ زندگی عشایر ارسباران
عکس: محمدرضا بهمرام